Joke Meynckens haar zware maar super mooie rit door de Dolomieten...

De Marathon Dolomites in Alta Badia, met zijn meer dan 30000 deelname aanvragen, hadden we maar weinig kans om met ons allen bij de 9000 uitverkoren renners te worden uitgeloot. Groot was onze verbazing dan ook wanneer we half december een mailtje kregen met het nieuws dat we tot de uitgelote groep van renners behoorden.

Voor de eerste keer in mijn leven, maakte ik vorig weekend kennis met dit legedarische berggebied. Buiten de Mont ventoux reed ik namelijk nog geen enkele bult op, die zich het statuut van een bergpas of col mag aanmeten.

Gezien de drukke professionele periode die ik achter de rug heb, mag ik wel stellen dat mijn voorbereiding op dit avontuur best te wensen overliet.
Maar wie me kent, weet dat ik een stevige uitdaging nooit uit de weg ga. Afgesproken is afgesproken, starten zou ik doen!
Er zijn hier bijna 300 dames (waaronder mezelf) die zich aanbieden voor de lange afstand,de 138 km. Een 12 uur durende autorit, onderga ik namelijk niet om daar dan alleen maar een 'toerke rond de blok' te gaan rijden.

Na het afhalen van de startnummers en de goodybag bekijk ik het parcoursprofiel voor de eerste keer eens deftig… een lichte vorm van onrust besluipt me sindsdan. 7 bergpassen (en wat molshoopjes die ertussen liggen) moet ik over, goed voor 138 kilometers met 4230 hoogtemeters... ik word er als het ware even stil van.
Het lezen van de weersvoorspelling (regen) zorgt ook niet meteen voor een lekker gevoel.
Maaaaaaar, wat me wel een lekker gevoel geeft, is het vernemen van de info dat het parcours autovrij is, met ander woorden, we kunnen afdalen in 'vrije val', zonder het 'val'gedeelte dan al te letterlijk te nemen! Als ik momenteel ergens zeker van ben, is van het feit dat ik beter ben in het afdalen dan in het klimmen (extra gewicht is toch ook nog ergens goed voor, maak ik mezelf wijs).

Wanneer ik om 5u 's morgens opsta en de gordijnen opentrek (de start wordt gegeven om 6.30u) hoop ik op zonnestralen... yihaa, she's present. Ik ontbijt vlug en samen met mijn compagnons spring ik op de fiets. We moeten nog een klein half uurtje rijden eer we aan de startlijn staan. Wanneer we aan de startboxen komen scheidden onze wegen, als enige dame in ons groepje start ik namelijk in een andere box.
De helicopters vliegen over onze hoofden en ik ben stevig onder de indruk. Na 15' wachten, galmt het startschot door de bergflanken om plaats te maken voor het geluid van vastclickende schoenplaatjes.

Ik heb de daver op mijn benen maar eens gestart kan het alleen maar beter worden, hoop ik... kilometer na kilometer baan ik me een weg naar boven. Ik geniet van de prachtige omgeving maar waar ik iets minder van geniet is de vaststelling van het feit dat mijn verzet toch weer wat te groot is. Ik hou de wijze woorden van 'Patje', in mijn achterhoofd: 'Het ergste komt op kilometer 95, de passo di Giau, spaar je wat!

Na 95km (en drie toiletstops later, een mens vraagt zich af waarom dat nu nét vandaag weer moet) begin ik aan de voorlaatste beklimming van de dag, dé passo di Giau: hoogte 2236meter en de beklimming, die een 10,2 kilomer bedraagt, heeft een gemiddeld stijgings perecentage van 9,3%

Ik blijf trappen desondanks het feit dat mijn knieën me vertellen dat ze dit niet zo'n strak plan vinden. De enkele dames die me hier passeren op dit stuk, rijden allen met een triple... ohhhhh wat mis ik mijn Mistralleke op dit moment!
Maar ni grommelen.. No pain no gain in mijn achterhoofd, trappen zeg ik tegen mezelf (ik begin op dit moment dan ook luidop mezelf een ritme aan te praten).
Even over halfweg van de beklimming, haalt mijn ventje me in (de box waar mijn fietskameraden in gestart zijn, vertrok 30' minuten later). We wisselen een paar woorden en zeggen elkaar van voorzichtig te zijn in de afdalingen. Het mooie weer is inmiddels omgeslagen in iets wat een onheilspellend wolkendek met zich meezeult.

Als bij wonder blijft het droog tot in mijn laatste afdaling, want daar vallen de eerste druppen. Ik draai het aankomstdorp in en daar krijg ik mijn laatste helling van de dag voorgeschoteld: Mür dl giat of The cat wall... Maximum stijgingspercentage van 19%.

Ik kijk naar de trappers van de renner voor me en hoop dat ze rond blijven gaan, hij stokt, ik duik in een gaatje wat geen gaat is om het fenomeen 'voet aan grond zetten' te omzeilen. Ik pers de laatste jus uit mijn benen en kom boven...om daar te vernemen dat de eindmeet op 5km ligt en niet bovenop deze muur, zoals eerder gebriefed. Ik jaag me niet op en schakel bij, kijk nog eens rond en voor ik het weet passeer ik de finishlijn. Nét voor de druppels zich ontpoppen in een echte regenbui.
Op mijn gps'ke staat een Total riding time van 7u30, aangevuld door enkele stops maakt dat ik van de 253 vrouwelijke finishers, ik als 94 ste overall over de meet bol en als 49ste van de 129 dames in mijn categorie.

Eigenlijk mag ik best tevreden zijn als ik de input-outcome balans bekijk.
Het motiveert me om naar volgend seizoen toe, toch wat meer trainings regelmaat in de bouwen...'want t smaakt zo naar meer!
Of om het met Swarzenegger zijn woorden te zeggen: I'll be back!

Joke